Biomikroskopia rogówki

Biomikroskopię rogówki wykonuje się w celu systematycznej identyfikacji objawów klinicznych oraz określenia lokalizacji, głębokości i rozmiaru uszkodzenia rogówki.

Metoda oświetlenia bezpośredniego z rozproszonym światłem

Służy do wykrywania dużych zmian.

• Wąska, skośna szczelina świetlna umożliwia badanie każdego kwadrantu rogówki.
• Dodatkowe zwężenie wiązki światła pozwala na uwidocznienie bardzo drobnych szczegółów optycznych.
• Zmiana wysokości wiązki współosiowej służy do pomiaru rozmiaru uszkodzenia.
• Kierunek szczeliny świetlnej można zmienić poprzez obrót obudowy lampy.
• Po przejściu wiązki przez wszystkie warstwy rogówki można określić grubość i głębokość jej uszkodzenia.
• Charakter światła można zmienić za pomocą filtrów. W przypadku filtra bezczerwiennego czerwone obiekty wydają się czarne, co zwiększa kontrast obrazu podczas badania struktur naczyniowych i barwienia różem bengalskim. Filtr kobaltowo-niebieski jest używany podczas barwienia fluoresceiną.

Metoda rozpraszania twardówki

Szczelina świetlna jest decentrowana, tak że światło pada na rąbek, a mikroskop jest skupiony w środku. Światło jest rozprowadzane wewnątrz rogówki na skutek całkowitego wewnętrznego odbicia i dociera do przeciwległego rąbka. Uszkodzony obszar rogówki jest oświetlany przez rozproszenie wiązki światła odbitej w grubości rogówki. Ta metoda jest ważna w określaniu subtelnych zmian w rogówce.

Metoda badania światłem odbitym

Wykorzystując światło odbite od tęczówki lub dna oka, można wykryć drobne zmiany w śródbłonku i nabłonku, osady na rogówce i małe naczynia krwionośne.