Fibrynogen

Fibrynogen (czynnik I) jest białkiem syntetyzowanym głównie w wątrobie. We krwi jest w stanie rozpuszczonym, ale w wyniku procesu enzymatycznego pod wpływem trombiny i czynnika XIIIa może zostać przekształcony w nierozpuszczalną fibrynę.

Fibrynogen jest białkiem ostrej fazy, a jego stężenie w osoczu wzrasta w przypadku infekcji, stanu zapalnego, urazu i stresu. Synteza fibrynogenu jest stymulowana przez hormony (insulinę, progesteron), kwasy tłuszczowe i FDP. Jednak głównym stymulatorem syntezy fibrynogenu jest wydzielanie IL-6 przez makrofagi i monocyty w odpowiedzi na fagocytozę FDP. Stężenie fibrynogenu w osoczu krwi wzrasta u palaczy i diabetyków. Wraz ze wzrostem stężenia fibrynogenu wzrasta ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Stężenie fibrynogenu jest wyższe u kobiet niż u mężczyzn, a jego wzrost wraz z wiekiem jest u nich bardziej zauważalny.

Wartości odniesienia (normy) stężenia fibrynogenu w osoczu krwi

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ], [ 5 ], [ 6 ]