Kość kratowa
Kość sitowa(os ethmoidalis) jest częścią czaszki twarzowej, tworzącą wraz z innymi kośćmi ściany jamy nosowej i oczodołu. Kość sitowa ma poziomo położoną płytkę sitową, z której prostopadła płytka rozciąga się w dół do jamy nosowej. Po bokach, po prawej i lewej stronie płytki prostopadłej, znajdują się labirynty sitowe.
Blaszka sitowa (lamina cribrosa), która zajmuje górną część kości o tej samej nazwie, ma liczne otwory dla włókien nerwu węchowego. Nad blaszką sitową, wzdłuż linii środkowej, wystaje ku górze grzebień koguta (crista galli). Przed grzebieniem znajduje się otwór ślepy, w którego powstawaniu uczestniczy kość czołowa.
Płytka pionowa (lamina perpendicularis), położona w płaszczyźnie strzałkowej, bierze udział w kształtowaniu górnej części przegrody nosowej.
Błędnik sitowy (labyrinthitis ethmoidalis) przyczepiony jest do pionowej blaszki u góry po prawej i lewej stronie. Błędnik tworzą wypełnione powietrzem komórki sitowe (cellulae ethmoidales). Po stronie przyśrodkowej błędnika sitowego znajdują się zakrzywione płytki kostne - małżowiny nosowe górne i środkowe (conchae nasales superior et media). Dzięki tym małżowinom powierzchnia błony śluzowej pokrywającej je ulega zwiększeniu.
Między małżowiną nosową górną i środkową znajduje się wąski górny przewód nosowy (meatus nasi superior), a pod środkowym przewodem nosowym znajduje się środkowy przewód nosowy (meatus nasi medius). Od środkowej małżowiny nosowej rozciąga się w dół i bocznie wyrostek haczykowaty (processus uncinatus). Za tym wyrostkiem pęcherzyk sitowy (bulla ethmoidalis) wystaje ze ściany środkowej małżowiny nosowej do środkowego przewodu nosowego.
Między wyrostkiem haczykowatym z przodu a pęcherzykiem sitowym z tyłu znajduje się zagłębienie - lejek sitowy (infundibulum ethmoidale), prowadzący do ujścia zatoki czołowej. Poniżej i z tyłu pęcherzyka sitowego znajduje się szczelina półksiężycowata (hiatus semilunaris), prowadząca do zatoki szczękowej. Powierzchnia boczna błędnika sitowego jest gładka. Bierze udział w formowaniu ściany przyśrodkowej oczodołu i nazywana jest płytą oczodołową (lamina orbitalis).
[ Jak zbadać?