Plazminogen

Wartości odniesienia (normy) dla zawartości plazminogenu w osoczu krwi wynoszą 80-120%.

Plazminogen (profibrynolizyna) jest nieaktywnym prekursorem enzymu plazminy (fibrynolizyny). Oznaczenie plazminogenu ma ogromne znaczenie dla oceny stanu układu fibrynolitycznego.

Układ plazminowy obejmuje cztery główne składniki: plazminogen, plazminę, aktywatory proenzymu fibrynolizy i jego inhibitory. Plazminogen przekształca się w plazminę pod wpływem fizjologicznych aktywatorów - substancji aktywujących fibrynolizę. Mogą być one pochodzenia osoczowego, tkankowego i egzogennego (bakteryjnego). Aktywatory tkankowe powstają w tkance gruczołu krokowego, płuc, macicy, łożyska, wątroby i ściany naczyniowej. Aktywatory plazminogenu znajdują się w płynach wydzielniczych (należy do nich w szczególności urokinaza, produkowana w nerkach). Egzogenny aktywator plazminogenu pochodzenia bakteryjnego (streptokinaza) aktywuje plazminogen, tworząc z nim aktywny kompleks.

System plazminy jest przeznaczony głównie do lizy fibryny, chociaż plazmina może łatwo zniszczyć fibrynogen, czynniki V, VIII i inne. Silny system antyplazminy (α ₁ -antytrypsyna, α ₂ -AP, α ₂ -makroglobulina, ATIII) chroni te białka przed działaniem plazminy, skupiając jej działanie na fibrynie.

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ]